• Admin

Het was als een scene uit Hitchcocks film Birds. Gisteravond omsingelden een enorme hoeveelheid eksters mijn huis. Het krassende geluid dat ze maakten was echter niet zo beangstigend en bedreigend als in de film. Het klonk eerder als een soort gejuich. Alsof ze mijn euforie deelden.



Precies 1 minuut eerder was ik namelijk tot een behoorlijk inzicht gekomen. Ik had ineens antwoord gekregen op een vraag waarmee ik al een paar jaar worstelde: hoe ik omstreden keuzes in mijn leven had kunnen maken, waarover ik schrijf in Naupaka en Hokule’a. Ik had er over geschreven, en wist diep van binnen wel hoe het proces was gegaan. Maar hoe ik deze praktisch kon overbrengen, was nog steeds een raadsel. Ineens wist ik het. Tijdens een meditatie kwam het tot me en het voelde als een waar aha-moment. En toen werd ik ‘gewekt’ door dus al die zingende, kraaiende eksters, waarvan ook mijn vriend vreemd opkeek.


Wat zou ik bij eksters - als spirituele wezens en boodschappers - op internet vinden? Ik zocht het meteen op. Eksters worden van oudsher in verband gebracht met fortuinlijk geluk. De ekster vraagt ons om te ontwaken en bewust te zijn op elk gebied van ons leven.


De ervaring zorgt weer voor een nieuwe richting. Het opnieuw leven inblazen in de waarde van mijn boeken en het uitdragen van deze boodschap. Dat er langzaam weer energie rondom mijn boeken ontstaat en dit thema, blijkt uit de opmerkelijke gebeurtenissen van de afgelopen week. Een redacteur van een Belgisch tv-programma die contact opnam voor een interview over die ene omstreden keuze waarover ik schreef in Naupaka, het boek dat ik schreef als support voor zoveel anderen die hiermee worstelden: kiezen voor jezelf. Een aantal vrouwen die in mijn boshuisje verblijven, waar zij de tijd namen om inzicht te krijgen rondom een belangrijke keuze en nieuwe richting (en daarover graag wilden praten). En reacties via instagram van lezers op hoe mijn boek Hokule’a hen inspiratie bracht rondom keuzeprocessen. En dat bracht mij een enorm inzicht: de energie stroomt weer. Gewoonweg omdat ik weer verbinding voel met de kern van een missie: de taak om anderen te supporten bij het maken van belangrijke keuzeprocessen.


2 keer bekekenSchrijf een reactie

Wat niet veel mensen weten, is dat ik een tijd lang in de leer ben geweest bij twee heksen. Ik had in Engeland een bijzondere ervaring bij een beek gehad en wilde meer weten over dit zesde zintuig. Sindsdien weet ik hoe ik gebruik kan maken van de twee: de kracht van de natuur en mijn diepere wijsheid. Waarom ik hierover vertel? Omdat ik vandaag een bizarre ontmoeting had, bij een magische beek waar ik vlakbij woon. De plek waar ik altijd naar toe ga om contact te maken de andere, wijzere stem dan mijn hoofd.


Het begon deze ochtend met de vraag: moet ik nog iets doen met mijn eerste boek, Naupaka. Het verhaal - een heftig hoofdstuk uit mijn leven - staat inmiddels verder van me af, maar toch krijg ik nog regelmatig mailtjes van lezers, of aanvragen voor interviews (zoals deze week voor een Belgisch tv-programma). Zoals ik leerde tijdens mijn ‘heksen’ opleiding en later van de sjamanen op Hawaï, wist ik dat ik me moest terugtrekken op mijn krachtplek in de natuur: de bron waar de beek begint, een plek waar ik al klein meisje al met mijn vader kwam. Hier vind ik altijd inzichten. En soms wel heel lijfelijk, zoals een paar uur geleden.


Na een meditatie op de heuvel bij de beek, een plek waar vaker mensen komen gezien de veertjes en bloemen die ik er vind, stond ik op en liep richting de bron. Normaal een rustige plek, maar nu liep er een ouder echtpaar, de man zijn vrouw stevig omarmd. Hij sprak me aan. Wit weggetrokken was hij. “Mijn vrouw is niet goed geworden. Haar rechter gezichtshelft trekt.” Ik had meteen een vermoeden. Een tia. En vroeg het stel of ze met me mee wilde lopen naar een klein boshuisje om hulp in te schakelen. De man twijfelde. Hij gaf aan dat hij wel naar de auto wilde lopen, een stukje verderop. Ik zag aan hem dat hij het eigenlijk niet goed wist, maar mij niet wilde belasten. Ik besloot met ze mee te lopen. Op corona-veilige afstand. Dat voelde vreemd. Ik wilde meer doen en voelde hoe mijn handen warm werden. Een beetje energiewerk, bedacht ik me. Dat had ik al lang niet gedaan. Ik focuste me op de vrouw en stuurde haar de warmte die ik voelde. En pakte kort daarna mijn mobiel om mijn huisarts te bellen voor raad. “Mijn vrouw komt bij”, zei de man. “Kijk”. Ik keek naar haar gezicht, dat zich ontspande. De tik was weg en haar stem weer terug. “Dank je wel”, zei ze. “Het gaat hoor.” Ze wees voor zich uit. “Lopen naar de auto.” Het gezicht van de man kreeg weer kleur.


Stiekem liep ik nog een stukje achter ze aan. Om er zeker van te zijn dat alles goed was. Vooral de ontredderde man, om hem maakte ik me nog het meeste zorgen. Zo alleen. Met je lief die je lijkt te ontglippen. Ik realiseerde me hoe fijn ik het had gevonden dat mijn pad die van hen had gekruist. Dat ik een stukje had mee kunnen lopen, op afstand en toch dichtbij. Het antwoord op mijn vraag - het inzicht - was op een wel heel intense wijze tot me gekomen. Met gelukkig een goed slot. De gebeurtenis bracht me op alle fronten weer dichter bij mijzelf. Bij de magische en helende kracht die in iedereen verscholen ligt. Maar vooral je eigen diepere wijsheid die - als je even je lippen sluit en luistert - altijd aan je zal verschijnen.


27 keer bekekenSchrijf een reactie