I KA PONO MEA Alles is perfect zoals het is

Sinds mijn bezoek aan The Big Island en het bijwonen van de ceremonie op de heiligste berg van Hawaii bij mijn bevriende sjamaan Ku, voel ik me helderder en meer in balans. Het lijkt alsof er iets wezenlijks in mijzelf is omgeschakeld. Alsof de laatste restjes angst (dat er niet genoeg is, dat ik niet goed genoeg ben ect.) zijn verdwenen waardoor er meer vertrouwen is gekomen in dat alles goed komt, of zoals de Hawaiianen zeggen 'I ka pono mea' dat alles al goed is, dat alles precies is zoals het moet zijn op de juiste plek en de juiste tijd. Een gevoel dat ik ervoer tijdens de hobbelige reis met onze 4-wheel drive naar de top van de berg. Een rust die ik niet eerder op deze manier heb ervar

Hoe nu verder? (met de intenties neerzetten)

Thuiskomen op Nederlandse bodem is terugvallen in een leven dat niet meer past. Het appartementje in de stad voelt te krap nu we hebben geproefd van de vrijheid op Hawaii. We weten precies wat we willen; een huisje in de natuur, het liefst tussen oude beuken en kastanjebomen, met een meanderend riviertje, uitzicht over weilanden en oer-Hollandse wolkenluchte n. Een eenvoudiger leven, zonder hoge lasten, zodat we kunnen leven wat er in ons opkomt. Maar hoe doe je dat? Kan dat? "Dat wilden wij ook wel vroeger, maar dan moet je veel geld hebben," zegt de ene moeder. "En de zekerheid van een goede baan hebben", zegt de andere. Inmiddels heb ik ervaren dat wonderen bestaan. Dat als je ergens in g

De reis gaat nu echt beginnen...

"Neem de mana (zoals Hawaianan levensenergie noemen) mee naar huis", had Ku gezegd na de ceremonie op de heiligste berg van Hawaii. Ik had hem en zijn familie verteld over mijn nieuwe boek waarin ik schrijf over mijn worsteling om na mijn eerste reis naar The Big Island weer in Nederland te aarden. Over hoe de Hawaïaanse filosofie mij hielp om mijn richting te vinden. Ze hadden aandacht geluisterd en met grote stralende ogen opgekeken toen ik vertelde dat ik mijn boek Hokule'a had genoemd. Vernoemd naar een ster waarmee hun voorouders op de oceaan navigeerden. De ster van geluk die je terug naar huis brengt. Thuis bij jezelf. De energie blijft ongeveer zes maanden van kracht, vertelde een ou

De juiste keuze

"Li! Je moet het verhaal van deze vrouw horen! Het lijkt op dat van jou", zegt Jeroen. We verblijven onze laatste dag in de Kealakekua Bay waar ooit Captain Cook aan wal kwam. Ik was even gaan snorkelen en had aan de waterkant afscheid genomen van The Big Island. Dankbaar voor de trip met de vrouwen, waardoor ik kon ervaren waar mijn echte thuis zal zijn: voorlopig in Nederland. Er zat een blonde vrouw naast Jeroen. Een Nederlandse die vertelde hoe ze alles in Nederland had achtergelaten. Ze had gevoeld dat ze naar The Big Island moet emigreren en had al haar spullen verkocht. Een paar minuten voor onze ontmoeting was ze er achter gekomen dat het niet de bedoeling was om Hawaii haar thuis te

Op de heiligste berg van Hawaii (deel 3)

Als iedereen zich na de ceremonie verzamelt voor een gezamenlijke lunch, besluit ik de stilte op de zoeken. Een kleine cirkel gevormd door witte stenen en twee kruisen in de missen trekken mijn aandacht. Ik ga er naast liggen, mijn blik op de wolken gericht. "We zien boodschappen van onze voorouders en de aanwezigheid van spirits hierin verschijnen", had Ku gezegd. Ik sluit voor een moment mijn ogen, strek mijn armen uit en raakt daarbij per ongeluk de cirkel aan. Een branderig gevoel trekt door mijn hand. Ik schrik maar trek mijn hand niet terug. De warmte trekt langs mijn vingertoppen, de zijkant van mijn arm, schouders en borst richting mijn hart. Opnieuw mijn hart. Net als bij het smudge

Waar is hier?

Sinds mijn ontmoeting met de spirits van de heilige berg vroeg ik me af wat zij bedoelden met 'hier'? Ergens wist ik dat ik het antwoord zelf moest vinden. Maar de grote vraag was of ik het nog zou krijgen voordat ik aanstaande vrijdag van het eiland vertrek. Dat het antwoord zo dichtbij lag had ik vooraf niet kunnen weten. Tijdens de laatste avond met de Holy Road Trippers realiseerde ik me door het persoonlijke verhaal van één van de vrouwen dat ik me eigenlijk nooit echt ergens thuis had gevoeld en daardoor nooit echt op één plek kon (durfde) te wonen. Hoewel ik in een veilige omgeving vol liefde ben opgegroeid, was thuis toch een moeilijke plek geweest. Door de hartkwalen van mijn vader

Op de heiligste berg van Hawaii (deel 2)

Ik volg de bewegingen van de vrouw van Ku die ook bij de ceremonie aanwezig is. Ze heeft prachtig lang zwart haar en ergens een uitdrukking van een navajo indiaan; wijs en krachtig. Ze smudged (reinigt) me met een kruid krachtiger dan salie. "Laat je gedachten over wat er nu speelt los", zegt ze en blaast de kruidige rook richting mijn hart. "Het is belangrijk om zuiver de heiau (tempel) binnen te treden. Ik laat de gedachten over onze terugreis naar Nederland langs me heentrekken; de onzekerheid over de richting die ik na Hawaii in zal slaan. Als Ku op een grote zeeschelp blaast mogen we de tempel betreden om onze aan de spirits en voorouders offers te brengen. Voor mijn zijn dat bloemen

Op de heiligste berg van Hawaii (deel 1)

Een ceremonie op de heiligste plek van Hawaii. Op een berg met uitzicht over de oceaan, de vulkaan en uitgestrekte lavavelden. Een plek waar al eeuwenlang de Hawaianen hun voorouders en spirits van het eiland en daarbuiten verwelkomen. Daar waren wij gisteren. Een moment dat zowel voor ons individueel als gezamenlijk als groep een diepe indruk achterliet.. Om zeven uur in de ochtend hadden we ons bij Ku gemeld, mijn vriend die ons uitnodigde om de ceremonie bij te wonen. Hij adviseerde ons om eerst naar het zwarte zandstrand beneden aan de berg te rijden om onszelf met zeewater en zwart strandzand te reinigen. En zo vertrokken we naar één van de meest ongerepte stukken van The Big Island waa

On the road

Ik heb bijna geen tijd om de blog te onderhouden, zo veel beweging zit er in The Holy Road Trip. Inmiddels voelen alle vrouwen dat deze trip niet alleen voor ieder individueel maar ook voor ons als groep een bedoeling heeft. Hier op het midden van de vulkaan lijkt onze weg nog extra kracht te worden bijgezet. Bijvoorbeeld een telefoontje van Bob, mijn vriend die op Hawaii woont. Zijn project binnen een gevangenis hier op Hawaii sluit aan bij wat ik al eerder voelde en zag hier op Hawaii: dat Hawaianen misschien wel hun roots zijn verloren, maar dat er een opleving gaande is. Kinderen krijgen op school les over de oude cultuur, de chants, hula, de taal. Zodat ze weer trots kunnen zijn op hun

Holy shit!

Met de kreet 'Holy shit' veranderden we gisteren van het ene op het andere moment van richting. Met een ruk en flink wat overweldigende energieën werden we weggetrokken van de plek waar we overnachtten, de plek waar ik ooit had gewerkt. En komen totaal onverwachts in een cottage (met een haardvuur want het is hier behoorlijk frisjes) de vulkaan - het plaatsje Volcano - terecht. Een van de enige plekken die nog beschikbaar waren. Koude rillingen kropen over mijn huid, want een paar dagen geleden had ik plotseling tijdens een meditatie een dwingende stem horen zeggen: 'Volcano. Volcano! Volcano!' Waarom zijn we hier? Op een paar kilometer afstand van de krater waar volgens de Hawaianen de vuur

Een uitnodiging voor een ceremonie

Wat ik nooit had kunnen denken is dat ik mijn vriend Ku, een Hawaïaanse sjamaan, nog tijdens deze reis zou gaan ontmoeten. Drie keer belde ik hem op vanuit huis. Geen antwoord. Drie keer belde ik hem op vanaf een telefooncel op het eiland. Geen antwoord. Toen ik gisteravond de laatste Holy Road Trippers van het eiland haalde zag ik een telefooncel en probeerde het nog 1 keer. Drie keer is scheepsrecht dacht ik, maar weer geen antwoord. 'Ik kom morgen sowieso langs', sprak ik in op zijn voicemail. 'Ik kom je boek terugbrengen. Plus iets lekkers, stroopwafels.' Toen ik drie jaar geleden bij Ku logeerde (onder zijn altaar in de woonkamer) had ik een heldere droom. Ik zag Ku aan tafel zitten in

De Holy Road Trip kicks off

Aloha! Yeah! Deze week ga ik met drie vrouwen op reis langs de krachtplekken van het grootste eiland van Hawaii, The Big Island. We zullen ons laten meevoeren met de flow, luisteren naar de richting die de krachtige aarde en de moeder van het eiland, Pele, ons opstuurt. Met uitzicht op gele en roze gardeniabloemen, azuurblauw water en zwarte lavarotsen. Lichte en donkere contrasten die de binnenwereld reflecteren. Volgens de Hawaianen komen onopgeloste emoties explosief naar de oppervlakte. Het is heftig maar helend. Wie licht op de donkere stukken in zichzelf durft te laten schijnen, zal zich vrijer voelen en mee kunnen bewegen met de creatieve bron, de teave. Het waakvlammetje zal vlam vat