Na mijn vele reizen naar Hawaï en de lessen van een bevriende kahuna (sjamaan) weet ik dat het hier in het leven op neerkomt: durven mezelf te zijn. Ik bén niet wat ik doe. Niet mijn werk, niet het moederschap. En nog zo’n instinker: geld dat mijn eigenwaarde bepaalt. Jarenlang was ik als modejournalist bezig met hoe anderen — en ikzelf — eruitzagen. Bijna elk feestje hees ik me in iets nieuws; mode was immers veranderlijk. Ondertussen was ik bang voor afwijzing. Iedereen oogde zo smetteloos dat ik mezelf wel móést vormen naar de rest.

Maar wie was ik eigenlijk, onder die flamboyante jurk en die zwartfluwelen hoed? Ik stond er niet bij stil. Tot de illusoire wereld in één klap uiteenspatte: eerst overleed mijn vader, daarna mijn partner met wie ik dertien jaar samen was. Niets zou ooit meer hetzelfde zijn — en gek genoeg was dat ook een zegen. In de tijd die volgde werd ik me langzaam bewust van waar ik stond: op de verkeerde plek. Door het verlies ontdekte ik mijn werkelijke waarden: vrijheid, expressie en avontuur. Die komen het best tot leven wanneer ik wat aanrommel in huis, een klusje oppak of gedachteloos door het bos loop. Dan ben ik het dichtst bij mezelf en komen de diepe inzichten en ideeën vanzelf. De Hawaïanen noemen dat de aumakua: je innerlijke stem. Wie die volgt, leeft zijn ware aard.

Inmiddels neem ik die ingevingen bloedserieus en ga ik er meestal meteen mee aan de slag. Dat is wat de Hawaïanen bedoelen met de flow: de voortdurend veranderende stroom van het leven. Klinkt eenvoudig, maar het vraagt flexibiliteit. Je moet bereid zijn los te laten en te vertrouwen dat de nieuwe richting brengt wat je nodig hebt. Ik vind dat nog steeds soms lastig — ik ben een enorme twijfelkont — maar tegen de stroom in zwemmen heeft geen zin. Daarom spreek ik mezelf, vlak vóór de sprong, altijd moed in met dit Hawaïaanse gezegde: I ka pono mea. Alles komt op precies het juiste moment, in de juiste vorm, op je pad. Alles is al perfect.