Wat het me wilde zeggen

​

​In Wat het me wilde zeggen onderzoekt Lideweij wat er in haar boshuis gebeurde en wat die bijzondere ervaring haar wilde vertellen. Ze spreekt met artsen, onderzoekers, traumatherapeuten en wisdom-keepers en verbindt hun inzichten aan haar eigen ervaringen. Daarbij onderzoekt ze ook een ongemakkelijke vraag: wat gebeurt er wanneer medische kennis en persoonlijk innerlijk weten niet naadloos op elkaar aansluiten? Het resultaat is geen pleidooi om ratio door gevoel te vervangen. Het is een persoonlijke zoektocht naar leren luisteren naar verschillende bronnen van informatie — en naar de moed om jezelf daarin serieus te nemen.

​

Lideweij: "Ik besloot het te schrijven na een bijzondere ervaring in mijn boshuisje, waarna het knobbeltje (ik had de diagnose borstkanker gekregen) in mijn borst spontaan verdween. Ik besloot me niet te laten bestralen – waarom zou ik, als mijn lichaam me zoiets bijzonders had laten zien? Tegelijkertijd wilde ik serieus omgaan met het advies van mijn arts. Kon ik vertrouwen op wat ik zelf zo sterk voelde?

​

In die periode ontmoette ik intensivecarearts Ines von Rosenstiel, oprichter van Integrative Medicine Nederland. Als arts én boeddhist was zij niet verbaasd door mijn niet-alledaagse ervaring. Integendeel: ze moedigde me aan mijn intuïtie serieus te nemen, juist omdat ik merkte dat die binnen het medische circuit steeds meer onder druk staat. Bizar en fijn dat een arts dit deed, vond ik. Meestal gaat het in de zorg immers over rationele zaken.

Dankzij Ines (inmiddels een begrip onder artsen in Nederland en koninklijk onderscheiden) vond ik mijn gronding terug. Zij moedigde me aan om mijn derde boek, Wat het me wilde zeggen, te schrijven: “Want er moet een taboe worden opengebroken. Zowel patiënten als artsen durven het gesprek over intuïtie vaak niet te openen.” Daarna kwamen er steeds meer mensen op mijn pad die zich bezighouden met intuïtie, bewustzijn en energiewerk – onder wie zelfs een neuroloog die ook sjamaan (!) is. Hun inzichten en gesprekken heb ik opgenomen in mijn boek.

​

Met mijn boek deel ik niet alleen mijn persoonlijke verhaal, maar wil ik ook een lans breken voor artsen die verder durven te kijken én voor patiënten die hun intuïtieve of diep persoonlijke ervaringen niet durven te delen in de spreekkamer. Voor mij gaat het uiteindelijk over de ruimte om te mogen zijn wie je bent, te durven uitspreken wat je werkelijk ervaart, en keuzes te maken die soms lijnrecht ingaan tegen wat de omgeving vindt. Iets wat ik zelf juist binnen de muren van het ziekenhuis moest leren."

​

​

​

​