Mijn helende energie

Als klein meisje zag ik energieën in groen-paarse kleuren, maar ik sprak er eigenlijk nooit over. Ze verschenen ’s nachts, als het donker was en ik niet kon slapen. Ze pulseerden door mijn kleine kamertje als mijn eigen noorderlicht. Ik wist niet waarom ze er waren, wel dat ze me rustig maakten en me hielpen in slaap te vallen.

Later vertelde mijn moeder dat ik ze ook waarnam toen ik als kind mijn pols brak. Ik viel uit een boom, hield er een grijs plukje haar aan over — een beetje als Rogue uit het X-Men-universum. Voor mij voelt dat als een symbolische verankering van het contact met die energie.

Jaren later kwamen ze terug. In een zware periode, tijdens de zorg voor mijn ernstig zieke vader en vriend. En opnieuw toen ik zeven jaar geleden de diagnose borstkanker kreeg, ditmaal in de vorm van een groentransparant eekhoorntje. Als lichtgroene energie sprong het door mijn boshuisje op de Veluwe en reikte uit naar mijn lichaam. Tijdens de operatie die volgde, werd er niets meer teruggevonden.

Je kunt dit mysterieus noemen, maar voor mij voelt het vooral aards en natuurlijk. Erover praten vond ik lang lastig. Daarom schreef ik mijn verhaal op in mijn derde boek Wat het me wilde zeggen. Omdat vertellen betekent: alles laten zien van wie ik ben.

Heb jij ooit iets ervaren waar je eigenlijk niet zo makkelijk over praat?

Ik hoor het graag, in de comments of via een dm 💚