Spontaan genezen, kan daT?

Je moet hem echt spreken!’, schrijft ze. ‘Ik heb hem een berichtje gestuurd dat je mogelijk contact met hem opneemt en hij antwoordde dat hij je graag ontmoet.’

Mijn vriendin heeft het over Henk Fransen, die zich als voormalig arts verdiept in alternatieve geneeswijzen om het zelfgenezend vermogen van mensen beter te begrijpen. Ook deed hij uitgebreid onderzoek naar spontane genezingen, waardoor ik haar koppelpoging ineens een stuk beter begrijp: het raakt aan mijn eigen verhaal. Mijn eigen spontane genezing, waar ik de laatste jaren onderzoek naar doe.

Ik ben nieuwsgierig en ga meteen naar zijn website. Ik lees hier dat Henk als kind al gefascineerd was door wonderen. Toen hij geneeskunde ging studeren, interesseerden hem niet zozeer de behandelingen en medicijnen waarover hij leerde, maar de wonderbaarlijke werking van het lichaam zelf.

‘Spontaan genezen, kan dat? Er hangt hier nog altijd een zweem van scepsis rondom’, deelt Henk op zijn website. ‘De meeste artsen beschouwen het als een kwestie van geluk, en schenken er verder geen aandacht aan, ook niet bij de behandeling van hun patiënten. Maar er zijn diverse wetenschappers die onderzoek deden naar het antwoord op deze vraag.’

Ik herken me in wat hij vertelt. Mijn arts was ook niet nieuwsgierig.

Henk raadt me na een kort contact aan het boek Spontane genezing van wetenschapper en biochemicus Caryle Hirshberg en wetenschapsjournalist Marc Ian Barasch te lezen. Ik bestel het boek en raak er meteen door gegrepen. Het beschrijft een indrukwekkende zoektocht aan de hand van medische verslagen en interviews over spontane genezingen van ernstige lichamelijke ziekten.

Tijdens het lezen krijg ik een beeld van hoe moeilijk het is om zulke genezingen grondig te onderzoeken. De schrijvers beschrijven hoe een onverwacht herstel soms wordt toegeschreven aan een diagnosefout en hoe lastig deze gevallen binnen bestaande verklaringen passen.

Het raakt aan de vragen rond mijn eigen spontane genezing. Ook ik heb geen sluitende verklaring. Wel mijn ervaring, en de heel persoonlijke betekenis die ik daaraan geef.

De schrijvers proberen toch het ontstaan van spontane genezingen te begrijpen. Ze onderzoeken talloze gedocumenteerde gevallen, ook uit Nederland. Een terugkerend thema in de verhalen die zij beschrijven, is dat mensen een manier vonden om zichzelf trouw te blijven. In veel gevallen was de ziekte een aanleiding om op te komen voor hun eigen behoeften en voor wat zij echt belangrijk vonden in het leven.

In de beschrijving van de auteurs herken ik mensen die hun leven in eigen handen proberen te nemen en uitdrukking geven aan wat voor hen belangrijk is. Het doet me denken aan de ideeën van de Amerikaanse chirurg Bernie Siegel over de ruimte die patiënten innemen om hun eigen keuzes te maken, ook tegenover hun arts.

Opnieuw gaat het hierbij over trouw zijn aan jezelf, aan wat je voelt, wat je nodig hebt en daar ook echt uitdrukking aan geven. Zelfs wanneer dat tot een conflict of een confrontatie zou kunnen leiden. Ik ben blij dat mijn vriendin mij koppelde aan Henk Fransen, want het voelt soms eenzaam dat dit stuk niet gezien wordt in het ziekenhuis. Dat er geen vragen gesteld worden over wat er gebeurd is.

Over hoe ik die periode heb beleefd. Welke keuzes ik maakte. Wat er in mij veranderde, terwijl ik nog niet wist hoe het met mijn lichaam zou aflopen.

Ik weet niet welke rol die veranderingen in mijn genezing hebben gespeeld. Misschien zal ik dat ook nooit weten. Maar ze horen wel bij mijn verhaal. Als ik terugdenk aan mijn herstel, denk ik ook aan de momenten waarop ik begon uit te spreken wat ik nodig had. Aan de spanning die dat opriep en aan de opluchting die ik soms voelde wanneer ik het toch deed.

Dat betekent voor mij niet dat we onze genezing zelf in de hand hebben. Wie ziek blijft, heeft niet te weinig gevoeld, gevochten of naar zichzelf geluisterd. Ik kan alleen proberen te begrijpen wat ik zelf heb meegemaakt.

En juist daar zou ik graag samen met iemand bij stilstaan. Iemand die doorvraagt wanneer ik vertel dat ik genas. Die wil weten wat daaraan voorafging, wat ik me herinner en waar ik nog steeds geen woorden voor heb.

Die behoefte heeft me ook aan het schrijven gebracht. Want hoe blij ik ook was dat ik genas, de vragen verdwenen niet. Wat was er met mij gebeurd? Hoe kon ik begrijpen wat ik had meegemaakt, als er binnen de reguliere zorg geen verklaring voor werd gevonden? Ik merkte dat ik het niet kon laten rusten. Daarvoor had het te veel met me gedaan.

Daarom ben ik mijn boek Wat het me wilde zeggen gaan schrijven. Ik wilde mijn verhaal opschrijven, met alle vragen en twijfels die erbij horen. En ik wilde verder zoeken dan ik in mijn eentje kon. In het boek ga ik met traumatherapeuten, artsen en onderzoekers op zoek naar wat er mogelijk aan mijn ziekte en herstel ten grondslag heeft gelegen. Ik leg mijn ervaringen naast hun kennis en inzichten.

Ik kan alvast verklappen dat het schrijven me heel veel inzichten heeft gebracht in helingsprocessen. In het herstel van mijn lichaam, maar ook in oud zeer dat ik al jaren met me meedroeg. En hoe één vraag me steeds weer helpt om daar inzicht in te krijgen: Wat wil je me vertellen?

En nog iets leuks om te vieren dat mijn boek 1 december uitkomt: als je het voor die tijd bestelt, krijg je mijn online programma (t.w.v €39) cadeau. Je leert te luisteren naar wat iets jou wil zeggen. Aan de hand van geleide meditaties en mijn waardevolste lessen en rituelen die ik leerde tijdens mijn verblijf op Hawaï waarover ik ook twee andere boeken schreef.